MUM VE GÖZYAŞI

Seçil Aksaraylı

Alev olup yanar mumlar
Karanlığın koynunda
Raks eder mavilikler
Kesik kesik hıçkırıklar duyulur.
Siyah saçları dökülür
Omuzlarından karanlık sulara..
Titreyen ellerinde bir mektup
Gezdirir gözlerini gözyaşlarıyla.
Narınla yansa bedenim
Alev dalgalarında
Batık geminin güvertesinde
Hüzün türküleri dinler gönlüm.
Nefes almaya
Cesaret edemeyen
Bir çocuk misali
İçimdeki yalnızlık beni boğar
Mum, hasletlerin kaynağı.
İçimin ücra karanlığıdır
Parlayan ayın ışığına
Hep galip gelir, hemhal olurum…
Her aklıma geldiğinde
Bir mum yakıp,
Seni arar gözlerim..
Karanlığa, yalnızlığa inat..
Canıma can katan mânâ …
Vazgeçer isem, senden
Kimsesiz kalırım karanlığında.
Vuslat mumum söner.
Güneş ufkun koynunda,
Huzursuz ve uykusuz. .
Gökteki kırmızı alev parçaları,
Can mumumu söndürür.
Canımı acıtan bir güneş
Karanlık, ıslak, daralan yüreğime sızan
Kabuslar gibi..
Nerede bir mum sönse dinmez gözümün yaşı.

Seçil Aksaraylı
30.08.2020
10:04
Seçil Aksaraylı

Bir cevap yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir